Autizmi i hidhur e hileqar

29/06/2010 at 15:15 1 comment

“Perëndia neve na ka dhënë fëmijët e sëmurë. Paratë për t’u marrë me ta, ia ka dhënë qeveritarëve” – psherëtima në fjalët e Ajetit tregon ezaurim tërësor; shpresash, besimi, pritjeje që diçka të ndryshojë. E takoj në një përpjekje të pashpresë që bën për të marrë një vizë për diku në perëndim. Asnjë ambasadë nuk i lë as takim për vizën që ai kërkon. Ajeti dhe Vera kanë dy fëmijë me autizëm, jo një. 14 dhe 12 vjeç.

Vetë janë të dy të shëndetshëm, njerëz të mrekullueshëm, vijnë nga një familje e mesme, me shumë pak pretendime në jetën e tyre të rënduar nga dy fëmijë të sëmurë.

Tek më fundoste dëshpërimi në sytë e tyre, më vinte pareshtur ndër mend slogani i përzgjedhur me aq kujdes për një fushatë senibilizuese në fillim-prill “Autizmi nuk zgjedh”. Është e vërtetë. Se po të zgjidhte, nuk do të shkonte dy herë në të njëjtën shtëpi. As nuk do t’iu binte në qafë njerëzve që kanë shumë më pak shanse se të tjerët ta përballojnë atë.

Ajeti nuk ka lënë derë pa trokitur, me shpresën se një apo dy orë nga dita e tij do të çlirohen. Fëmijët e tij janë agresivë në sjellje. Kjo duket në shenjat e kafshimit që ai ka në duar, por edhe në nxirjet dhe rrathët e rëna të syve të Verës, që edhe duke buzëqeshur me zor, shpreson në heshtje se ndonjë dritë do dalë në fund të tunelit.

Në Shqipëri, autizimi ka shumë pak vite që ka filluar të adresohet hapur si problem dhe të trajtohet në nivelin që i takon. Duke parë figurat e larta publike që merren me të, organizatat që kërkojnë e marrin fonde në emër të tij, median që rend të pasqyrojë aktivitet që nxjerrin autizimin në pah, më ishte mbushur mendja se me këtë kategori të prekurish, edhe në Shqipëri, më në fund, ka filluar të tregohet kujdes.

Mirëpo Ajeti me Verën nuk më dhanë asnjë shans ta besoja këtë.

Dora e prindit të lënduar bënte lëvizje fare të prera sa herë i përmendej emri i ndonjë vendi, organizate apo personaliteti që mund ta ndihmonte me fëmijët e tij: “ Jo! Kam shkuar në atë qendër. E kanë 3 mijë lekë të reja seancën ditore. Unë kam dy fëmijë të sëmurë. 6 mijë lekë dita, kur ata marrin 8 mijë lekë mbështetje në muaj, është e pamundur edhe ta mendoj. Për me tepër, rrogat tona modeste do të fluturonin me tre ditë seanca për fëmijët” Dhe mosbesimi në sytë e tij është vrasës. “Jo. Mos u gënjeni nga media. As ajo organizatë asgjë nuk bën. Nuk ka qendër ditore ku mund t’i lë fëmijët disa orë. Nëse ka, është me pagesë. Këto organizata dhe këta njerëz bëjnë publicitet për veten. As telefonin nuk ta hapin. Merren vetëm me trajnime stafi që nuk mbarojnë kurrë. Por ndihmë konkrete për fëmijët dhe për ne si prindër, nuk ka”.

Më duket e pabesueshme. Edhe absurde, po te kujtosh fondet, publicitetin dhe tufat e pafund me lule që marrin nga fëmijët me autizëm iniciatorët që pretendojnë se po ndihmojnë në këtë fushë.

Është e vështirë të besosh median apo politikën në Shqipëri. Nuk është e lehtë as të besosh Ajetin dhe Verën. Por dhimbja në sytë e tyre është aq e lakuriqtë, sa duhet të jesh i verbër në shpirt të mos e vësh re.

Pa kaluar as 20 minuta nga takimi, telefoni i Ajetit bie pa pushim. “Duhet të iki. Kam lënë vëllain me dy fëmijët, por nuk po i përballon dot. Duan specialist pranë vetes gjithë kohën. Dhe ne jemi bërë specialistë me zor. Lexoj edhe në internet sa herë me jepet mundësia. Po në shqip nuk ka pothuajse fare materiale. Mundohem të marr vesh si e përballojnë këtë gjendje prindërit e tjerë nëpër botë. Pezmatohem, sepse shoh që gjithandej ka ndihmë dhe lehtësira shtetërore. Këtu vetëm na kthejnë mbrapsht dhe na mbajnë me shpresa të kota. Kam 14 vjet që endem në çdo zyrë. Po bëhem më keq se fëmijët e mi…”.

Vera nuk flet asnjë fjalë. Takimin e ka organizuar një angleze që mundohet me çdo formë të gjejë mënyra lehtësimi për çiftin. Edhe ajo duket e dëshpëruar pas përpjekjeve të panumërta që ka bërë për të gjetur një vend ku fëmijët mund të pranohen pa pagesë për trajtim, qoftë edhe një orë në javë. Së fundmi sugjeron e dorëzuar të organizojë takim me prindër që janë në të njëjtën gjendje si Ajeti dhe Vera. Sipas saj, të paktën këta njerëz do kenë mundësi të qajnë bashkë për dënimin e dyfishtë; 1) që autizimi ka zgjedhur fëmijët e tyre 2) Që për t’u përkujdesur për këta fëmijë, autizmi ka zgjedhur hierarkinë e shoqërisë civile apo publike, që deri tani, refuzojnë të merren drejtpërdrejt me fëmijët.

Në ekran vazhdonin lajmet për politikën dhe për sportin. Telefoni i Ajetit vazhdonte të binte.

Pa asnjë shpresë për veten dhe për fëmijët e tij, ai ngrihet e drejtohet për tek dera, duke na lënë shakull në dëshpërimin e vërtetësisë së tij të hidhur: “Mirë që na zgjodhi të na bjerë në derë, por përse nuk na përzgjodhi edhe ndonjë lehtësim. Të mallkuar paskeshim qenë”.

Tërheq derën pas vetes.

Në dhomë ngelet e pacenuar pllakosja e dhimbjes së tij. Në ekran, pas ngërçit të pazgjidhshëm politik, një tjetër kronikë thotë se shumë specialistë do trajnohen për t’u marrë me fëmijët me autizëm. Ndërkaq, fëmijët e Ajetit dhe të Verës, vazhdojnë të qëndrojnë mbyllur e të kafshojnë dhimbjen brenda mureve të shtëpisë së vjetër 1+1.

gjedlira@yahoo.co.uk

Entry filed under: Uncategorized. Tags: .

Drejtësia gjuan me top Pronë e përgjakur

1 Comment Add your own

  • 1. arti  |  24/08/2010 at 23:17

    Artikull i shkelqyer Edlira. Por a nuk eshte e udhes te besh edhe nje tjeter ku te kontaktosh me organizatat qe paraqiten se ndihmojne per autizmin e te kuptohet si eshte e verteta?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Shkrime të mëparshme

June 2010
M T W T F S S
« May   Jul »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

%d bloggers like this: